สวัสดีค่ะทุกคน
 
ตอนนี้ก็หลังปีใหม่มาได้ซักพักแล้ว
 
เรารู้สึกเจอเรื่องยุ่งๆวุ่นวายมากขึ้น
 
ทั้งที่คิดว่าจะได้เจออะไรที่ดีขึ้นซักหน่อย
 
รู้สึกเหนื่อยมาก ปัญหาเยอะจริงๆ
 
ถ้าแปลงร่างได้
 
ก็แทบอยากจะแปลงร่างเป็นสัตว์จำพวกเกาะชาวบ้านเค้ากิน
 
(อยู่เฉยๆแล้วสูบเลือดสูบเนื้อ 555)
 
ปีใหม่แล้ว ก็ได้เจอสถานการณ์ใหม่ๆ
 
สิ่งแวดล้อมใหม่ๆ
 
ทรงผมใหม่ๆ (ตัดพรึบเดียว ประบ่าเลย 555)
 
ห้องนอนก็จัดแบบใหม่นะ
 
เรื่องวุ่นวายใหม่ๆก็ดาหน้าเข้าคิวรอเพียบ(ทั้งที่ไม่ได้เชิญ)
 
แต่ก้พยายามคิดในเเง่ดีว่า
 
มันจะเป็นประสบการณ์ของเรา
 
เรื่องพวกนี้มันจะทำให้เราเข้มแข็งขึ้น
 
ถ้าใครเจอปัญหาอะไร ไม่ว่าใหญ่แค่ไหนก็อย่าท้อนะคะ
 
ขอให้มีความพยายามที่จะสู้ชีวิตต่อไป
 
(พูดซะแก่เลย  รอบนี้มาแบบเทศนาโวหาร)
 
เอ้า กราบบบบ 
 
(เอ้ย ไม่ช้ายยยย)
 
พอเถอะ อ่านนิยายต่อเถอะค่ะ
 
(ยังไงก็ต้องขอขอบคุณสำหรับคนที่มาติดตามนะคะ)
 
(ไม่ว่าจะอ่านผ่านๆ หรือใดๆทั้งสิ้น)
 
(อ๊ากกก ธรรมะไปแล้วว)
 
พอๆ  อ่านนิยายค่ะ
 
 
----------------------------------------------------
[Darkness Dreaming 6] หญิงสาวอาภรณ์แดง
 

                “หน้าที่ที่เธอต้องทำ คือปรณิบัติผู้ครอบครองเมืองนี้ มีนามว่าเซอร์ไบรอัน” หญิงแก่มองมายังร่างผู้ทำพันธะสัญญา “แต่เธอยังต้องรู้บางเรื่อง ถ้าเธอทำอะไรที่เขาไม่พอใจ เขาสามารถฆ่าเธอได้ทุกเมื่อ ชั้นจึงจำเป็นต้องอบรมเธอก่อนเล็กน้อย”  หญิงแก่แสยะยิ้มมองเรือนร่างหญิงสาวที่สวมชุดสีแดงโปร่ง

                “วันนี้ของดีนะเนี๊ยะ” ชายหนุ่มใส่ชุดอัศวินเดินออกมาประชิดเด็กสาวชุดแดง นัยตาบ่งบอกความคิดอ่านอันเสื่อมทรามต่อตัวเธอ

                -อย่างน้อยที่สุด เราจะไม่ตายอยู่ที่นี่ -  มิชเชลคิดพลางรวบชุดโปร่งยาววิ่งออกไปตามทางเดินอย่างไม่เหน็ดเหนื่อย

                -ทำอย่างไรดี!-

                โครม

                “โอ้ย..” มิชเชลวิ่งชนกับชายคนหนึ่งจนเซถลาล้มทั้งสองคน มิชเชลไม่รอช้าลุกขึ้นแล้วรีบออกตัววิ่งต่อทันที “ขอโทษ ข้ากำลังรีบ”

                “ฝ่าบาท เป็นอะไรมั้ยพะยะค่ะ บาดเจ็บตรงไหนบ้างมั้ยพะยะค่ะ” เหล่าบุตรสวมชุดเกราะต่างวิ่งเข้าไปดู ผู้ที่ถูกเรียกว่าราชา

                -ฝ่าบาท... งั้นเหรอ ...รอดแล้ว-  สาวชุดแดงปล่อยชายกระโปรงที่รวบอยู่ทันที

                “เจ็บนะสิถามได้ เจ้าบังอาจมาก” ชายอีกคนที่นั่งอยู่ที่พื้นตะคอกเสียงดังใส่เหล่าอัศวินและชี้นิ้วไปยังร่างมิชเชลที่กำลังวิ่ง

                โครม

                “ว๊ายยย”  มิชเชลตั้งใจเหยียบชายกระโปรงเพื่อล้มลงอีกรอบ หันไปแสดงท่าทีตกใจน้ำตาคลอ “ขออภัย หม่อมชั้นเพิ่งมาใหม่ยังไม่รู้เรื่องรู้ราวเพคะ”

                “เธอ...” ผู้เป็นราชาหยุดพูดไปชั่วขณะ เมื่อได้สบตากับมิชเชล ดวงตาของเธอราวกับบ่อน้ำวนที่สามารถดูดทุกสิ่งเข้าไปได้ เจ้าของดวงตาคู่นั้นยังใส่ชุดสีแดงที่โปร่งบางที่เต็มไปด้วยความเย้ายวน

                “อยู่นั่นไง อ้ะ ฝ่าบาท” หญิงแก่ที่วิ่งหอบ ตามมาถึงกับทรุด “ไม่ทันไรก็ก่อเรื่องแล้วนะยัยตัวดี” หญิงแก่ตะคอกใส่หญิงสาวตรงหน้าทันที

                -เหมาะเจาะ-  มิชเชลบีบน้ำตาพลางคลานถอยหลังหนี

                “หุบปาก เกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงมีสามัญชนมาวิ่งเล่นอยู่ในพระราชวังได้”  องครักษ์พระราชาตวาดใส่หญิงแก่ แล้วปรายตามองไปยังร่างเด็กสาว

                “ขออภัยเพคะ หม่อมชั้นแค่... ขออภัยอย่างสูงเพคะ หม่อมชั้นก็เลยหุนหันหนีออกมา” มิชเชลอธิบายทั้งน้ำตาที่นองเต็มหน้าด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

                “เกิดอะไรขึ้น”  ราชามองไปยังร่างหญิงสาวสลับกับหญิงแก่และชายหนุ่มอีกคนที่วิ่งตาม “ชั้นเข้าใจแล้ว จับหมอนั่นไปประหารซะ”  สิ้นเสียงสั่ง ชายหนุ่มที่เพิ่งมาถึงก็หน้าถอดสี ไม่ทันที่จะก้าวขาหนีก็ถูกดาบจากอัศวินแทงเข้าตรงกลางหัวใจ  “ส่วนเธอ พาผู้เธอคนนั้นมาหาชั้นที่ห้อง” ราชายันตัวขึ้นและมองไปยังร่างบางที่กำลังร้องไห้ เขาแสยะยิ้มขณะสบัดผ้าคลุมเพื่อหันไปยังอีกทาง “เรามีเรื่องต้องคุยกัน ส่วนพวกนายรออยู่ที่นี่”

 

                “เอ็มม่า ไม่มากไปหน่อยหรือ ถึงกับเอาผู้ชายมารังแกสาวน้อยคนนี้”  ผู้เป็นราชานั่งไขว่ห้าง สายตาก็สอดส่องไปยังเรือนร่างของหญิงสาว

                “กระหม่อมกลัวว่าจะไปประพฤติตัวไม่ดีต่อท่านพะยะค่ะ เลยตั้งใจว่าจะดูแลให้เป็นการเป็นงานเสียก่อน” หญิงแก่พูดเสียงสั่น

                “รอบหลังก็ระวังไว้ด้วยหละ อย่าให้มาวิ่งพล่านอีก” ผู้เป็นกษัตริย์เอ่ยเบากับหญิงแก่ และเอ่ยขึ้นมาว่า “แต่เจ้าก็ไม่ควรไปกระทำรุนแรงกับนางเช่นนี้อีก เดี๋ยวเรื่องนี้ข้าจะเป็นคนสอนนางเอง แล้วเรื่องจิปาถะเจ้าก็พาไปฝึกเอาแล้วกัน” พูดไม่ทันจบประโยคเขาก็จับมือผู้ทำพันธะสัญญาขึ้นมาอย่างแผ่วเบา และได้สบตากลับมิชเชลอีกครั้ง

                - ส่วนเรื่องความมืดนั้น ชั้นจะเป็นคนสอนท่านเอง..ราชา  ว่าความมืดในจิตใจของชั้น....มันเป็นส่วนหนึ่งของซาตาน- มิเชลกระหยิ่มเยาะในใจ

                “เจ้าออกไปได้แล้ว..  โจเอล และโซเฟีย มานี่” ชายหนุ่มหันไปสั่งหญิงแก่ร่างท่วม และหันกลับมากระซิบกับมิชเชลว่า “โจเอล และ โซเฟีย จะเป็นคนสอนงานส่วนนี้ของเธอ”

                “โจเอล/โซเฟีย ขอเข้าเฝ้าเพคะ” มิชเชลเหลือบตาดูต้นเสียง ทั้งสองใส่ชุดคลุมโปร่งสีแดงเช่นเดียวกับเธอ พวกเธอไม่รอช้าเดินมาปลดอาภรผ้าและสวมใส่ชุดคลุมขนหนานุ่มสีขาวเหลือบทองเข้าไปแทน

                “ช่วยสอนเธอด้วยหละ”  กษัตริย์ตรัสเสร็จก็เสด็จนำไปยังประตูบานใหญ่ มิชเชลเองก็ยอมให้ทั้งสองสาวพาเข้าไปยังหลังประตูบานนั้นแต่โดยดี

                -ทำเรื่องน่าสมเพชซะแล้วสิ- มิเชลคิดพร้อมถอนหายใจ

----------------------------------------------------------------
 
 
ปล.ลืมบอกไปนะว่า เดี๋ยวจะไปกทม.วันที่11 ไปจีนวันที่12  ระยะเวลาอาจจะเป็ฯ4-6เดือน ไม่เเน่นอน ใครอยากซื้ออะไรก็ถามเราดูได้นะคะ
 
ปล.ไปจีนแล้วไม่เล่นเฟสค่ะ ติดต่อได้แค่อีเมล์ กับบล็อกนี้เท่านั้น เบอร์โทรศัพท์ก็ใช้ของที่จีนค่ะ
 
ปล.ขอบคุณที่อ่านนิยายง้องแง๊งของเราค่า

Comment

Comment:

Tweet

ชีวิตคือการเดินทาง
สู้สู้
big smile big smile big smile Hot! Hot! Hot!
ที่จีนบล็อกเฟส

#1 By Nirankas on 2013-01-25 17:18